Codzienne życie dawnych Słowian było głęboko zakorzenione w rytmie natury i w wierzeniach, które splatały świat ludzi ze światem bogów oraz duchów. Ich codzienność kształtowała się wokół potrzeb, pracy, obrzędów i relacji we wspólnocie, które budowały ich tożsamość.
Życie codzienne Słowian w dużej mierze opierało się na pracy na roli. Uprawiano proso, jęczmień, żyto i pszenicę, a także hodowano zwierzęta: głównie bydło, świnie i kozy. Rolnictwo łączyło się z cyklem pór roku, dlatego Słowianie uważnie obserwowali zmiany w przyrodzie i przypisywali im znaczenie symboliczne. Każdy etap prac polowych miał swoje obrzędy, a modlitwy i ofiary składane bogom miały zapewnić urodzaj oraz ochronę przed niepogodą.
Ważnym elementem życia Słowian była wspólnota. Ludzie mieszkali w niewielkich osadach, gdzie domostwa budowano z drewna i gliny. Wspólne prace, dzielenie się żywnością oraz wzajemna pomoc były podstawą funkcjonowania społeczności. Szczególnie istotną rolę pełniły kobiety, bowiem to one prowadziły gospodarstwa, zajmowały się dziećmi i dbały o ognisko domowe, które w kulturze słowiańskiej było symbolem życia i bezpieczeństwa.
Obrzędowość przenikała całe życie Słowian. Wierzenia w bogów takich jak Perun, Swaróg czy Mokosz towarzyszyły im każdego dnia. Wierzono również w duchy domowe, leśne i wodne, które mogły wpływać na dobrobyt lub sprowadzać nieszczęście. Dlatego obok codziennych zajęć ważne były rytuały mające zapewnić ochronę: palenie ziół, składanie darów czy obchodzenie świąt takich jak Jare Gody lub Noc Kupały.
Warto zauważyć, że życie dawnych Słowian nie było jedynie zbiorem obowiązków, lecz także czasem radości i wspólnej zabawy. Wieczorami opowiadano legendy, śpiewano pieśni, wzmacniając więzi we wspólnocie. Tradycje te tworzyły kulturę, która przetrwała w wielu elementach folkloru. Dzięki temu możemy dziś lepiej zrozumieć, jak wyglądało życie Słowian i jak silnie łączyło się z naturą i codzienną współpracą.